skip to Main Content

Comfortzone

 

Het is als een dier dat met de dood wordt bedreigd; het instinct neemt het over. Er is geen ruimte meer voor sociale onbezorgde momenten, alles staat op scherp, het kan ieder moment gedaan zijn. 

Een groep vrouwen is op zoek naar houvast in een tijd vol verwarring. Ze worden op sleeptouw genomen door de gastvrouw die een visionaire blik op de toekomst verkondigt. Als in hun midden een vluchteling verschijnt, doemt tussen dat prachtige toekomstperspectief en de plotseling ontstane werkelijkheid een bijna onoverbrugbare afstand op.

 

Quotes van de makers

De angst voor de ander, het onbekende, het vreemde is van alle tijden. Wij worden nu geconfronteerd met een mensenstroom, die we niet in deze proporties zagen aankomen en die ons angst inboezemt en onzeker maakt, maar in hoeverre is de angst voor de ander ook een angst voor het onbekende in jezelf?
Ria Marks
Waar Comfortzone over gaat kan ik niet met 100% accuratesse zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Er zitten elementen in van Joseph Beuys, Der Steppenwolf, een imaginaire lifestyle Guru en Japans getinte rituelen. Alles verzameld rond het idee van ‘de vreemdeling’: de ‘vreemdeling' buiten ons maar ook de ‘vreemdeling' binnen onszelf. En het (h)erkennen daarvan. Muzikaal gesproken stoelt het werk, naast mijn gebruikelijke preoccupatie met klankverschijnselen, bijna volledig op de relatie tussen spraak en muziek. En gaat daarin ook vrij ver. De ontwikkeling van vier dames - van leerlingen die imiteren tot zelfstandige individuen die interpreteren - gaat allemaal via de methode van spraakimitatie. Hierbij wordt op bijna elk niveau de inhoud van de Guru’s woorden letterlijk vertaald. Op die manier verklankt het eerste gedeelte de wereld van formaliteit en idealen; het tweede gedeelte die van sensualiteit en gevoel en het derde die van onafwendbaar noodlot. Het werken aan Comfortzone was voor alle betrokkenen vermoedelijk alleen in naam een daadwerkelijke ‘Comfortzone’. In werkelijkheid was het zowel voor de musici, regisseur, spelers als de componist in kwestie naast uitdagend ook ruimschoots een overtreding van hun gebruikelijke territoria. Misschien is de werkelijke boodschap van de voorstelling dan ook die zoektocht naar een artistieke ‘emigratie' en de constatering dat een dagelijkse vooringenomen realiteit nooit zo simpel is als het lijkt, maar altijd als een spiegel genadeloos terugwijst naar elk individu zelf.
Peter Adriaansz
Ik zie ‘Comfortzone’ als een pleidooi voor echt contact met de medemens; als een schilderij over de onoplosbare schuldvraag die ongelijkheid met zich meebrengt en een zoektocht naar een nieuwe interpretatie van het begrip eigenaarschap. Comfortzone is een sterk getheatraliseerd concert. De muziek is hermetisch als Fort Europa, ze is onontkoombaar, maar niet onneembaar. Wij kijken vanbinnen naar de grenzen en voelen dat we iets moeten doen en iets willen doen. Dat het zo niet langer kan. Maar wat zijn wij werkelijk bereid te doen? Wij pretenderen geen antwoorden te geven, wij onderzoeken maatschappelijke vraagstukken binnen een theatrale context. Dat betekent dat we door middel van abstractie, uitvergroting en surrealisme het publiek voor een kort moment anders naar de werkelijkheid laten kijken. Fantasie en verbeelding vormen volgens ons de basis voor mededogen en een open blik naar elkaar, de wereld en het vreemde.
Dagmar Slagmolen
Waar ik normaal gesproken als klassieke violiste met name abstracte en tijdloze muziek speel, is de thematiek van ‘Comfortzone’ schrikwekkend actueel. De realiteit lijkt ons iedere dag weer harder in te halen. Het is indringend om aan een product mee te werken wat zo veel verder reikt dan de theaterzaal waarin wij spelen. Ook al is het indirect, ik hoop toch dat wij een steentje bij kunnen dragen aan het dilemma waarin de Westerse wereld zich momenteel begeeft. Al is het maar een moment van bewustwording.
Rosa Arnold

 

Gespeeld van 17 september t/m 31 oktober 2015.

SpelGerindo Kartadinata, Dagmar Slagmolen en het Ragazze Quartet;
Rosa Arnold, Annemijn Bergkotte, Jeanita Vriens, Kirsten Jenson
CompositiePeter Adriaansz
TekstDagmar Slagmolen
RegieRia Marks
Muzikale DramaturgieSytze Pruiksma

Geschreven pers over Comfortzone

Ongelooflijk dat Comfortzone, een coproductie van het jonge muziektheatergezelschap Via Berlin, het strijkkwartet Ragazze Quartet en het aloude Orkater, zo actueel is dat het eerder overmorgen dan vandaag lijkt geschreven. (…) Hij wordt door de actrice en de andere dames eerst met schrik en afgewende blikken, maar dan met steeds meer enthousiasme welkom geheten. Hier is de voorstelling hoogst actueel geworden. De vrouwen zijn bereid hem op te nemen en het allerbeste van zichzelf aan hem te geven. Want geven, geven, geven is volgens hen niet alleen goed voor de ander, maar ook voor jezelf …
Max ArianTheaterkrant
Dus je hebt een vluchteling in je huis opgenomen. Je ziet jezelf namelijk als een goed mens, een blauwdruk voor toekomstige generaties. Je wilt ‘de ander omarmen’, zo verkondig je dat tijdens etentjes. Maar dan? Ja, dan blijkt er toch een onoverbrugbaar verschil te zitten tussen gratuit idealisme en de grillige werkelijkheid. Dit is het actuele en prikkelende idee achter Comfortzone.
Vincent Koutersde Volkskrant
Net als bij eerdere voorstellingen lopen muziek en theater op een vanzelfsprekende wijze door elkaar, waarbij taal en muziek maken een gelijkwaardige plaats hebben. (…) De hogepriesteres begint haar betoog over een compleet geësthestiseerde samenleving waarin design alles bepaalt. Fascinerend hoe haar betoog doorspekt wordt met klanken die soms begeleiden of ondersteunen, dan weer als contrapunt dienen. (…) Over de verhouding tussen ons, rijke westerlingen, en hen, arme vluchtelingen, gaat de voorstelling. Actueler kan je niet zijn en het streven om een voorstelling te maken over de spanning tussen beide groepen kan niet genoeg geprezen worden.
Margriet PrinssenHaarlems Dagblad
Het toneelbeeld, waarin de confrontatie tussen twee culturen zich afspeelt bestaat uit een schuin opgestelde lange eettafel, waaraan de leden van het illustere vrouwengezelschap klaar zitten voor de dis, is fantastisch mooi. (…) De verstilde sfeer doet, ook door de schermen, Japans aan en wordt gedurende de voorstelling consequent volgehouden. Het zorgt voor afstand, die de essentie van de voorstelling uitmaakt. Voor de Europeaan van vandaag de dag een uitdaging om zich niet al te zeer op te sluiten in een enorme ivoren toren, maar met de voeten op de grond te blijven en vooral het menselijke contact te laten prevaleren boven de eigen verworvenheden. (…) Bijzondere vermelding verdient de compositie van Peter Adriaansz die het multimediale spektakel compleet maakt.
Rein SwartRecensieblog

De makers

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief





* Deze velden zijn verplicht

Back To Top
×Close search
Zoeken