skip to Main Content
Angst En Spelen Tegen De Verdrukking In ★★★★

Angst en spelen tegen de verdrukking in ★★★★

Shostakovitsj is bij het grote publiek misschien het meest bekend van het verrukkelijke walsje dat André Rieu op grote wereldpodia ten gehore brengt. Pakkende ‘music for the millions’ die ongetwijfeld ook de communistisch broodheren in de Sovjet-Unie destijds welgevallig was. Maar de carrière, en zelfs het leven, van kunstenaars onder dat regime balanceerde in de jaren dertig op een dun draadje. Voor je het wist werd je weggezet als decadente renegaat en wachtte het strafkamp of de kogel. Muzikale dissonanten werden gezien als politieke dissidentie.

Daarover gaat Breaking the silence van Dagmar Slagmolen. Maar dan niet vanuit het perspectief van de componist, maar dat van zijn vrouw. Op een dag is haar man spoorloos verdwenen en niemand die wat zegt.

Juist om de angst voelbaar te maken om te leven onder zulke omstandigheden is het perspectief van Slagmolen goed gekozen. Maar ook om de ongewisheid te benadrukken in de interpretatie van elke muziek. Wat is ‘goede’ muziek voor de massa, voor de arbeider, het vaderland, en wat niet? Shostakovitsj bespeelde de meest uiteenlopende genres en stijlen met een kameleontische genialiteit. Hij moest wel, maar kon het ook.

Het Berlage Saxophone Quartet laat daar schitterende staaltjes van horen in deze voorstelling. Tegelijk vormen deze vier grijs geklede ‘systeemmannetjes’ een raderwerk dat door een strak georganiseerd kantoor walst. Of het ontregelt.

Temidden van die eb en vloed probeert Slagmolen als de vrouw van de componist zich staande te houden in een maatschappij waar zij nog half in gelooft, maar die al lang wordt gekenmerkt door willekeur, angst en zwijgen. Tussen negen bureautafels met bijbehorende prullenbakken, typemachines en papierkraam ontvouwt zich een hoekige, soms paranoïde choreografie met de vrouw als wanhopig middelpunt. Associatieve tekstflarden drukken haar angst, haar eenzaamheid en de verbondenheid en tegenstellingen tussen man en vrouw uit. En de muziek weerspiegelt of contrasteert dat. De strakheid van de mis en scène contrasteert prachtig met de speelsheid van de muziek waar de componist voortdurend naar op zoek was. Nooit laat die muziek zich vangen in één betekenis.

Bron: Leeuwarder Courant
Door Hans Brans

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief





* Deze velden zijn verplicht

Back To Top