Comfortzone

 

Het is als een dier dat met de dood wordt bedreigd; het instinct neemt het over. Er is geen ruimte meer voor sociale onbezorgde momenten, alles staat op scherp, het kan ieder moment gedaan zijn. 

Een groep vrouwen is op zoek naar houvast in een tijd vol verwarring. Ze worden op sleeptouw genomen door de gastvrouw die een visionaire blik op de toekomst verkondigt. Als in hun midden een vluchteling verschijnt, doemt tussen dat prachtige toekomstperspectief en de plotseling ontstane werkelijkheid een bijna onoverbrugbare afstand op.

 

Quotes van de makers

De angst voor de ander, het onbekende, het vreemde is van alle tijden. Wij worden nu geconfronteerd met een mensenstroom, die we niet in deze proporties zagen aankomen en die ons angst inboezemt en onzeker maakt, maar in hoeverre is de angst voor de ander ook een angst voor het onbekende in jezelf?
Ria Marks
Waar Comfortzone over gaat kan ik niet met 100% accuratesse zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Er zitten elementen in van Joseph Beuys, Der Steppenwolf, een imaginaire lifestyle Guru en Japans getinte rituelen. Alles verzameld rond het idee van ‘de vreemdeling’: de ‘vreemdeling' buiten ons maar ook de ‘vreemdeling' binnen onszelf. En het (h)erkennen daarvan. Muzikaal gesproken stoelt het werk, naast mijn gebruikelijke preoccupatie met klankverschijnselen, bijna volledig op de relatie tussen spraak en muziek. En gaat daarin ook vrij ver. De ontwikkeling van vier dames - van leerlingen die imiteren tot zelfstandige individuen die interpreteren - gaat allemaal via de methode van spraakimitatie. Hierbij wordt op bijna elk niveau de inhoud van de Guru’s woorden letterlijk vertaald. Op die manier verklankt het eerste gedeelte de wereld van formaliteit en idealen; het tweede gedeelte die van sensualiteit en gevoel en het derde die van onafwendbaar noodlot. Het werken aan Comfortzone was voor alle betrokkenen vermoedelijk alleen in naam een daadwerkelijke ‘Comfortzone’. In werkelijkheid was het zowel voor de musici, regisseur, spelers als de componist in kwestie naast uitdagend ook ruimschoots een overtreding van hun gebruikelijke territoria. Misschien is de werkelijke boodschap van de voorstelling dan ook die zoektocht naar een artistieke ‘emigratie' en de constatering dat een dagelijkse vooringenomen realiteit nooit zo simpel is als het lijkt, maar altijd als een spiegel genadeloos terugwijst naar elk individu zelf.
Peter Adriaansz
Ik zie ‘Comfortzone’ als een pleidooi voor echt contact met de medemens; als een schilderij over de onoplosbare schuldvraag die ongelijkheid met zich meebrengt en een zoektocht naar een nieuwe interpretatie van het begrip eigenaarschap. Comfortzone is een sterk getheatraliseerd concert. De muziek is hermetisch als Fort Europa, ze is onontkoombaar, maar niet onneembaar. Wij kijken vanbinnen naar de grenzen en voelen dat we iets moeten doen en iets willen doen. Dat het zo niet langer kan. Maar wat zijn wij werkelijk bereid te doen? Wij pretenderen geen antwoorden te geven, wij onderzoeken maatschappelijke vraagstukken binnen een theatrale context. Dat betekent dat we door middel van abstractie, uitvergroting en surrealisme het publiek voor een kort moment anders naar de werkelijkheid laten kijken. Fantasie en verbeelding vormen volgens ons de basis voor mededogen en een open blik naar elkaar, de wereld en het vreemde.
Dagmar Slagmolen
Waar ik normaal gesproken als klassieke violiste met name abstracte en tijdloze muziek speel, is de thematiek van ‘Comfortzone’ schrikwekkend actueel. De realiteit lijkt ons iedere dag weer harder in te halen. Het is indringend om aan een product mee te werken wat zo veel verder reikt dan de theaterzaal waarin wij spelen. Ook al is het indirect, ik hoop toch dat wij een steentje bij kunnen dragen aan het dilemma waarin de Westerse wereld zich momenteel begeeft. Al is het maar een moment van bewustwording.
Rosa Arnold

 

Gespeeld van 17 september t/m 31 oktober 2015.

SpelGerindo Kartadinata, Dagmar Slagmolen en het Ragazze Quartet;
Rosa Arnold, Annemijn Bergkotte, Jeanita Vriens, Kirsten Jenson
CompositiePeter Adriaansz
TekstDagmar Slagmolen
RegieRia Marks
Muzikale DramaturgieSytze Pruiksma

Geschreven pers over Comfortzone

Ongelooflijk dat Comfortzone, een coproductie van het jonge muziektheatergezelschap Via Berlin, het strijkkwartet Ragazze Quartet en het aloude Orkater, zo actueel is dat het eerder overmorgen dan vandaag lijkt geschreven. (…) Hij wordt door de actrice en de andere dames eerst met schrik en afgewende blikken, maar dan met steeds meer enthousiasme welkom geheten. Hier is de voorstelling hoogst actueel geworden. De vrouwen zijn bereid hem op te nemen en het allerbeste van zichzelf aan hem te geven. Want geven, geven, geven is volgens hen niet alleen goed voor de ander, maar ook voor jezelf …
Max ArianTheaterkrant
Dus je hebt een vluchteling in je huis opgenomen. Je ziet jezelf namelijk als een goed mens, een blauwdruk voor toekomstige generaties. Je wilt ‘de ander omarmen’, zo verkondig je dat tijdens etentjes. Maar dan? Ja, dan blijkt er toch een onoverbrugbaar verschil te zitten tussen gratuit idealisme en de grillige werkelijkheid. Dit is het actuele en prikkelende idee achter Comfortzone.
Vincent Koutersde Volkskrant
Net als bij eerdere voorstellingen lopen muziek en theater op een vanzelfsprekende wijze door elkaar, waarbij taal en muziek maken een gelijkwaardige plaats hebben. (…) De hogepriesteres begint haar betoog over een compleet geësthestiseerde samenleving waarin design alles bepaalt. Fascinerend hoe haar betoog doorspekt wordt met klanken die soms begeleiden of ondersteunen, dan weer als contrapunt dienen. (…) Over de verhouding tussen ons, rijke westerlingen, en hen, arme vluchtelingen, gaat de voorstelling. Actueler kan je niet zijn en het streven om een voorstelling te maken over de spanning tussen beide groepen kan niet genoeg geprezen worden.
Margriet PrinssenHaarlems Dagblad
Het toneelbeeld, waarin de confrontatie tussen twee culturen zich afspeelt bestaat uit een schuin opgestelde lange eettafel, waaraan de leden van het illustere vrouwengezelschap klaar zitten voor de dis, is fantastisch mooi. (…) De verstilde sfeer doet, ook door de schermen, Japans aan en wordt gedurende de voorstelling consequent volgehouden. Het zorgt voor afstand, die de essentie van de voorstelling uitmaakt. Voor de Europeaan van vandaag de dag een uitdaging om zich niet al te zeer op te sluiten in een enorme ivoren toren, maar met de voeten op de grond te blijven en vooral het menselijke contact te laten prevaleren boven de eigen verworvenheden. (…) Bijzondere vermelding verdient de compositie van Peter Adriaansz die het multimediale spektakel compleet maakt.
Rein SwartRecensieblog

De makers

Dagmar Slagmolen

Dagmar Slagmolen (1980) koos na de vooropleiding aan de dansacademie toch voor de acteursopleiding van Toneelschool Arnhem Artez, waar zij in 2005 afstudeerde. Naast freelance actrice bij verschillende gezelschappen, speelde zij langere tijd vast bij Toneelgroep de Appel (marathon voorstelling Tuin van Holland en BIG 5) en bij Toneelgroep Alaska (Brothers in Arms, de Claim, het Alphapaar, Sic Transit Gloria Mundi, 220Volt en Safety First).

Buiten de theaters is zij onder andere te zien in de tv-serie Annie MG van Dana Nechushtan, de films Cornea en Blind, en de korte films Maandag van Marinus Groothof, Unplugged van Kees Vroege en Februari maart april van Jonathan Herzberg.

Daarnaast heeft Dagmar zich in de afgelopen jaren ontwikkeld als regisseur en maakte zij voorstellingen met Cello8ctet Amsterdam (de familievoorstelling Cellostorm, die in 2013 werd genomineerd voor de mondiale Yama-award voor beste muziekvoorstelling voor kinderen), Amsterdam Sinfonietta, Calefax, het Nederlands Kamerkoor, het Ragazze Kwartet, het Amsterdam Baroque Orchestra en Philharmonie zuidnederland. Een aantal van deze voorstellingen gingen in Nederland meerdere malen in reprise en tourden tevens door Duitsland, Luxemburg en Engeland.

Dagmar heeft door de voorstellingen met Via Berlin en haar muziek-regies inmiddels een eigen stijl ontwikkeld, waarin zij met precieze choreografieën van iedereen op het podium (zowel acteurs als musici) woorden steeds vaker overbodig maakt en de leidende muziek zowel emotioneel als met humor krachtig bij publiek aan weet te laten komen. Naast het zelf ten tonele voeren van die stijl, is Dagmar ook bezig een platform te ontwikkelen om haar stijl door te geven. Dit doet zij middels masterclasses aan de Laureaten van de Dutch Classical Talent Award (sinds 2012) en lessen aan de tweedejaars master Profile Contemporary Music van het Conservatorium in Amsterdam (sinds 2014).

Zie ook www.dagmarslagmolen.nl

Dagmar Slagmolen
Dagmar Slagmolen

Dagmar Slagmolen (1980) koos na de vooropleiding aan de dansacademie toch voor de acteursopleiding van Toneelschool Arnhem Artez, waar zij in 2005 afstudeerde. Naast freelance actrice bij verschillende gezelschappen, speelde zij langere tijd vast bij Toneelgroep de Appel (marathon voorstelling Tuin van Holland en BIG 5) en bij Toneelgroep Alaska (Brothers in Arms, de Claim, het Alphapaar, Sic Transit Gloria Mundi, 220Volt en Safety First).

Buiten de theaters is zij onder andere te zien in de tv-serie Annie MG van Dana Nechushtan, de films Cornea en Blind, en de korte films Maandag van Marinus Groothof, Unplugged van Kees Vroege en Februari maart april van Jonathan Herzberg.

Daarnaast heeft Dagmar zich in de afgelopen jaren ontwikkeld als regisseur en maakte zij voorstellingen met Cello8ctet Amsterdam (de familievoorstelling Cellostorm, die in 2013 werd genomineerd voor de mondiale Yama-award voor beste muziekvoorstelling voor kinderen), Amsterdam Sinfonietta, Calefax, het Nederlands Kamerkoor, het Ragazze Kwartet, het Amsterdam Baroque Orchestra en Philharmonie zuidnederland. Een aantal van deze voorstellingen gingen in Nederland meerdere malen in reprise en tourden tevens door Duitsland, Luxemburg en Engeland.

Dagmar heeft door de voorstellingen met Via Berlin en haar muziek-regies inmiddels een eigen stijl ontwikkeld, waarin zij met precieze choreografieën van iedereen op het podium (zowel acteurs als musici) woorden steeds vaker overbodig maakt en de leidende muziek zowel emotioneel als met humor krachtig bij publiek aan weet te laten komen. Naast het zelf ten tonele voeren van die stijl, is Dagmar ook bezig een platform te ontwikkelen om haar stijl door te geven. Dit doet zij middels masterclasses aan de Laureaten van de Dutch Classical Talent Award (sinds 2012) en lessen aan de tweedejaars master Profile Contemporary Music van het Conservatorium in Amsterdam (sinds 2014).

Zie ook www.dagmarslagmolen.nl

Rosa Arnold

Rosa Arnold (1984) begon op vijfjarige leeftijd met vioolles op de muziekschool in Hilversum. Zij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag, waar zij les kreeg van Coosje Wijzenbeek en Peter Brunt. Na een jaar ‘master’ in Berlijn bij Ilan Gronich, sloot zij haar studie cum laude af bij Vera Beths te Amsterdam. Rosa treedt regelmatig op in binnen- en buitenland als soliste, in (inter)nationale orkesten en als primarius van het Ragazze kwartet. In 2006 ontving zij de prestigieuze Kersjes beurs voor violisten. Tijdens haar conservatoriumtijd, groeide Rosa’s interesse voor het combineren van klassieke muziek met andere podiumkunstdisciplines en volgde zij verschillende dans- en theaterworkshops (o.a. de muziektheaterworkshop van Orkater waar zij Dagmar leerde kennen). Haar fascinatie voor het spanningsveld tussen verschillende uitvoeringspraktijken, samen met de interesse in het beeldende aspect van live muziek, zijn Rosa’s drijfveer voor het maken van grensoverschrijdende (klassieke) muziektheatervoorstellingen.

Zie ook www.ragazzekwartet.nl

Rosa Arnold
Rosa Arnold

Rosa Arnold (1984) begon op vijfjarige leeftijd met vioolles op de muziekschool in Hilversum. Zij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag, waar zij les kreeg van Coosje Wijzenbeek en Peter Brunt. Na een jaar ‘master’ in Berlijn bij Ilan Gronich, sloot zij haar studie cum laude af bij Vera Beths te Amsterdam. Rosa treedt regelmatig op in binnen- en buitenland als soliste, in (inter)nationale orkesten en als primarius van het Ragazze kwartet. In 2006 ontving zij de prestigieuze Kersjes beurs voor violisten. Tijdens haar conservatoriumtijd, groeide Rosa’s interesse voor het combineren van klassieke muziek met andere podiumkunstdisciplines en volgde zij verschillende dans- en theaterworkshops (o.a. de muziektheaterworkshop van Orkater waar zij Dagmar leerde kennen). Haar fascinatie voor het spanningsveld tussen verschillende uitvoeringspraktijken, samen met de interesse in het beeldende aspect van live muziek, zijn Rosa’s drijfveer voor het maken van grensoverschrijdende (klassieke) muziektheatervoorstellingen.

Zie ook www.ragazzekwartet.nl

Ria Marks

Ria Marks is werkzaam als theatermaker, regisseur en actrice. Bij Muziektheatergezelschap Orkater maakte zij in de periode tussen 1998 en 2002 samen met Titus Tiel Groenestege o.a. de woordloze trilogie Valse Wals, die zij op verschillende plaatsen in de wereld hebben gespeeld, o.a. in Barcelona, Seoel (Korea), Petersburg, Denemarken en Frankrijk. Deze theatervoorstelling werd in 2005 verfilmd en vervolgens bekroond met de Prix d’Italia, de Rocky Award en een Emmy-nominatie. Als vaste maker is Ria Marks al dertig jaar verbonden aan Orkater. Zij maakte en speelde hier onder andere de voorstellingen YusaPaniek in BerlijnOnder het MelkwoudDe Zoete VijandinLa Voix Humaine. Daarnaast heeft zij als actrice bij diverse theatergezelschappen en productiehuizen gewerkt; o.a. bij Carrousel: De Bloedbruiloft, Neville Tranter: Kaspar Hauser, De Ploeg/Nuhr: Festen (Colombina- nominatie), De Parade: Koud Meisje en is zij ook als regisseur op meerdere plekken werkzaam geweest o.a. bij Huis a.d Amstel, Oorkaan, het NNT, Bosproducties, Generale Oost, en de Parade. Vanaf 2005 maakte zij weer samen met Titus Tiel Groenestege en een groep jonge theatermakers de voorstellingen Eiland, Huiskameronweer en The Promised Land (i.s.m. Amerikaanse acteurs) In 2013 bewerkte en regisseerde zij de opera Knecht van twee meesters van Goldoni. In 2014 heeft zij Kintsukuroi (gedanste opera van Spinvis) geregisseerd. Haar voorstellingen kenmerken zich door een specifieke fysieke bewegingstaal, waarin het verhaal in al zijn gelaagdheid op een beeldende manier wordt verteld. 
Naast haar veelzijdige activiteiten in het theater werkt Ria Marks als docente aan de verschillende theaterscholen in Amsterdam, Maastricht en Arnhem. Ook heeft zij internationaal workshops gegeven in onder meer Rio de Janeiro, Seoul, New York en gaat zij in 2015 les geven aan de Theaterschool in IJsland. De afgelopen jaren heeft Ria als regisseur samen met Via Berlin voorstellingen op locatie ontwikkeld: Een mond vol zandVanaf nu heet je Pjotr en Home Sweet Home. Deze voorstellingen werden daarna bewerkt om in het theater te spelen. Eind 2014 regisseert zij Words & Beyond II een theatraal concert van de componiste Seung-Ah i.s.m. Slagwerk Den Haag. In 2015 werkte zij met Via Berlin aan de voorstelling Comfortzone, welke in het najaar in premiere. Bij Orkater maakte ze Crazy Love samen met Titus Tiel Groenestege. Deze productie speelde in december 2015 in het Bellevue Kerstprogramma.

Ria Marks
Ria Marks

Ria Marks is werkzaam als theatermaker, regisseur en actrice. Bij Muziektheatergezelschap Orkater maakte zij in de periode tussen 1998 en 2002 samen met Titus Tiel Groenestege o.a. de woordloze trilogie Valse Wals, die zij op verschillende plaatsen in de wereld hebben gespeeld, o.a. in Barcelona, Seoel (Korea), Petersburg, Denemarken en Frankrijk. Deze theatervoorstelling werd in 2005 verfilmd en vervolgens bekroond met de Prix d’Italia, de Rocky Award en een Emmy-nominatie. Als vaste maker is Ria Marks al dertig jaar verbonden aan Orkater. Zij maakte en speelde hier onder andere de voorstellingen YusaPaniek in BerlijnOnder het MelkwoudDe Zoete VijandinLa Voix Humaine. Daarnaast heeft zij als actrice bij diverse theatergezelschappen en productiehuizen gewerkt; o.a. bij Carrousel: De Bloedbruiloft, Neville Tranter: Kaspar Hauser, De Ploeg/Nuhr: Festen (Colombina- nominatie), De Parade: Koud Meisje en is zij ook als regisseur op meerdere plekken werkzaam geweest o.a. bij Huis a.d Amstel, Oorkaan, het NNT, Bosproducties, Generale Oost, en de Parade. Vanaf 2005 maakte zij weer samen met Titus Tiel Groenestege en een groep jonge theatermakers de voorstellingen Eiland, Huiskameronweer en The Promised Land (i.s.m. Amerikaanse acteurs) In 2013 bewerkte en regisseerde zij de opera Knecht van twee meesters van Goldoni. In 2014 heeft zij Kintsukuroi (gedanste opera van Spinvis) geregisseerd. Haar voorstellingen kenmerken zich door een specifieke fysieke bewegingstaal, waarin het verhaal in al zijn gelaagdheid op een beeldende manier wordt verteld. 
Naast haar veelzijdige activiteiten in het theater werkt Ria Marks als docente aan de verschillende theaterscholen in Amsterdam, Maastricht en Arnhem. Ook heeft zij internationaal workshops gegeven in onder meer Rio de Janeiro, Seoul, New York en gaat zij in 2015 les geven aan de Theaterschool in IJsland. De afgelopen jaren heeft Ria als regisseur samen met Via Berlin voorstellingen op locatie ontwikkeld: Een mond vol zandVanaf nu heet je Pjotr en Home Sweet Home. Deze voorstellingen werden daarna bewerkt om in het theater te spelen. Eind 2014 regisseert zij Words & Beyond II een theatraal concert van de componiste Seung-Ah i.s.m. Slagwerk Den Haag. In 2015 werkte zij met Via Berlin aan de voorstelling Comfortzone, welke in het najaar in premiere. Bij Orkater maakte ze Crazy Love samen met Titus Tiel Groenestege. Deze productie speelde in december 2015 in het Bellevue Kerstprogramma.

Sytze Pruiksma

Sytze Pruiksma (1972) is componist, geluidskunstenaar en vogelaar. Ambachtelijk geschoold als klassiek slagwerker aan het conservatorium van Amsterdam. Na als slagwerker te hebben gespeeld bij onder andere het Koninklijk Concertgebouw Orkest en het Nederlands Philharmonisch Orkest, richtte hij zich op eigen projecten waarbij hij een eigenzinnige speelstijl ontwikkelde die zich kenmerkt door grote aandacht voor klankkleur, geïnspireerd op landschappen, natuur en vogels. Hieruit ontstond in 2008 zijn soloproject LÂN (land), waarin hij die fascinaties vertaalde naar film en muziek. De composities zijn grotendeels opgenomen met het Prague Philharmonic Orchestra en de voorstelling speelde op het Frysk Festival, Oerol, Simmerdeis, het Dinkeldal Festival en op het New Island Festival in New York. Naast zijn soloprojecten werkt hij samen met beeldend kunstenaars, filmers, dichters, architecten en wetenschappers en zoekt op verschillende manieren naar de rol van kunst in het maatschappelijk debat. Samen met prof. dr. Theunis Piersma, hoogleraar dierecologie, ontwikkelde hij het programma Tonen van Vogeltrek. Hiermee traden ze op onder andere voor het Wereld Natuur Fonds in China en op universiteiten in Nederland en Zweden. Met dichter Tsjêbbe Hettinga en organist Reitze Smits ontwikkelde hij Wind Images,een voorstelling bestaande uit poëzie & improvisatie voor stem, slagwerk en kerkorgel, die als onderdeel van het Europese festival Wind Art in verschillende Europese kerken gespeeld zal worden. Sinds 2003 speelt hij samen met de Friese zangeres Nynke Laverman, voor wie hij ook componeerde. Daarnaast maakt Pruiksma deel uit van The Alvaret Ensemble, een internationaal improvisatiecollectief van kunstenaars uit verschillende disciplines die in variërende bezetting met gastspelers over heel de wereld optreden. Met onder andere de gebroeders Kleefstra, dichter Tsjêbbe Hettinga en muzikanten Greg Haines, Nils Frahm en Peter Broderick. Het project Seeljocht (2011) is hun eerste zeer succesvolle release. Sytze is vanaf de eerste voorstelling Een mond vol zand vast verbonden aan Via Berlin. Meer over Sytze is te lezen op www.sytzepruiksma.com

Sytze Pruiksma
Sytze Pruiksma

Sytze Pruiksma (1972) is componist, geluidskunstenaar en vogelaar. Ambachtelijk geschoold als klassiek slagwerker aan het conservatorium van Amsterdam. Na als slagwerker te hebben gespeeld bij onder andere het Koninklijk Concertgebouw Orkest en het Nederlands Philharmonisch Orkest, richtte hij zich op eigen projecten waarbij hij een eigenzinnige speelstijl ontwikkelde die zich kenmerkt door grote aandacht voor klankkleur, geïnspireerd op landschappen, natuur en vogels. Hieruit ontstond in 2008 zijn soloproject LÂN (land), waarin hij die fascinaties vertaalde naar film en muziek. De composities zijn grotendeels opgenomen met het Prague Philharmonic Orchestra en de voorstelling speelde op het Frysk Festival, Oerol, Simmerdeis, het Dinkeldal Festival en op het New Island Festival in New York. Naast zijn soloprojecten werkt hij samen met beeldend kunstenaars, filmers, dichters, architecten en wetenschappers en zoekt op verschillende manieren naar de rol van kunst in het maatschappelijk debat. Samen met prof. dr. Theunis Piersma, hoogleraar dierecologie, ontwikkelde hij het programma Tonen van Vogeltrek. Hiermee traden ze op onder andere voor het Wereld Natuur Fonds in China en op universiteiten in Nederland en Zweden. Met dichter Tsjêbbe Hettinga en organist Reitze Smits ontwikkelde hij Wind Images,een voorstelling bestaande uit poëzie & improvisatie voor stem, slagwerk en kerkorgel, die als onderdeel van het Europese festival Wind Art in verschillende Europese kerken gespeeld zal worden. Sinds 2003 speelt hij samen met de Friese zangeres Nynke Laverman, voor wie hij ook componeerde. Daarnaast maakt Pruiksma deel uit van The Alvaret Ensemble, een internationaal improvisatiecollectief van kunstenaars uit verschillende disciplines die in variërende bezetting met gastspelers over heel de wereld optreden. Met onder andere de gebroeders Kleefstra, dichter Tsjêbbe Hettinga en muzikanten Greg Haines, Nils Frahm en Peter Broderick. Het project Seeljocht (2011) is hun eerste zeer succesvolle release. Sytze is vanaf de eerste voorstelling Een mond vol zand vast verbonden aan Via Berlin. Meer over Sytze is te lezen op www.sytzepruiksma.com

Search